გაგრძელება _ფანჯარა მესამე
დასაჩუქრებულმა ჯინსის ქურთუკს ხელი ჩაავლო და კარისკენ გაძუნძულდა.
-ნაძირალა… მოდი, ყველა შემოსასვლელი კარი ურდულით ჩავკეტოთ, მერე კი, ალბათ საკეტების შეცვლაც მომიწევს…-ულუმბო საბედასთან ერთად კარისკენ გაემართა,-გზად კი გაენდო,-მერე, იმ ჩიპს ჩავუღრმავდეთ, შიგ, როგორც ჩანს, რაღაც სხვა საიდუმლო იმალება, შესაძლოა რომელიმე უჩინარი კადრის ეფექტია…
-კი, ოღონდ ახლა, არა, ცოტა უნდა მოვისვენო, თორემ დავიღალე…-შესჩივლა მეგობარამა.
-მიდი, მიდი, წამოწექი, ამას მე მივხედავ…
მაგრამ შენობაში შემოსასვლელი ყველა კარი, მაინც ერთად შეამოწმეს…
მერე საბედა ლოგინზე წამოწვა, ულუმბო კი კომპიუტერს მიუჯდა.
ბალიშზე თავმიდებულმა საბედამ უნებლიეთ ბუმბულის სურნელი შეიგრძნო, ამოჩრილ ბუმბულს ცხვირით გაეთამაშა და მიხვდა თავისი საქმიანობა, რარიგ მონატრებოდა. თავი ძლივს შეიკავა ნაკერი, რომ არ გაერღვია და ბუმბულებით სახლის კეთება არ დაეწყო… მერე ლექსის ტაეპიც წამოფრინდა გონებაში, კომპიუტერთან განმარტოება, მისთვის ახლობელ საიტზე შესვლა მოუნდა… კეთილად გაეღიმა… ”ცოტას დავისვენებ და მერე შინ გავალ”, გაუპირდა საკუთარ თავს.
თეატრალიზებული გატაცება
მოსახვევთან მდგომ ვეცხლისფერ ”ფორდთან” ორმოც წელს მიტანებული, შნოიანი
მამაკაცი იდგა.
”გიზი…”, შეკრთა ”ველურ მშვენიერება”. ყოფილ საყვარელთან შეხვედრის
მოლოდინმა, ახალგაზრდული გატაცებანი შეახსენა. თუმც, გარეგნულად ყმაწვილქალობიდანვე
თავნება გოგოს შთაბეჭდილებას ტოვებდა, სანამ გიზი მასთან ალერსში კაცურ ჟინს მოიკლავდა,
თავისებურ “წაწლაობაში”, თითქმის ერთ წელზე მეტი გაატარეს…
ნეტარის სიყვარულში ხელმოცარული გოგო, მაშინ მომხიბვლელი, სახელოვანი
ოჯახიშვილის ერთადერთ ვაჟზე გათხოვებას იმედოვნებდა. გიზი ნაცადი, ახალგაზრდა კაცი
გახლდათ და თუმც ქალი მოსწონდა, მაგრამ
გრძნობდა, რომ შინაგანად ისიც მასავით მტაცებლური ბუნებისა იყო…
მაშინ, ორივე საპროექტო ინსტიტუტში მუშაობდა, ოღონდ გიზი, ვინაც ქალაქში
”კაიბიჭის” სახელით სარგებლობდა დირექტორის მოადგილე გახლდათ, ლიკა კი რიგითი ტექნიკოსი;
მხაზველების მოთხოვნილებისამებრ სპეციალურ წიგნებში, ანუ კარტოტეკებში ამა თუ იმ ნაწილის
სტანდარტის დადგენა ევალებოდა, და რა თქმა უნდა, უმეტეს დროს ჭორაობაში ატარებდა…
მერე სხვა დრო წამოვიდა, კომუნისტურ რეჟიმს, თანდათან ჩაენაცვლა ”კოოპერაციული
ბიზნესი”. გიზიმ ინსტიტუტის შენობაში სავაჭრო ფირმა დააფუძნა, ლიკა თავისთან გადაიყვანა
და მალე თურქეთში მივლინებით წასულმა თან გაიყოლია. იქ კი, როგორც მრავალ ფილმშია ასახული,
ვნებისმომცველი კვნესისა თუ მუსიკის ფონზე ერთმანეთსაც ბუნებრივად შეეწყვილნენ… ”სასიყვარულო
ტურნედან” დაბრუნებულმა ქალმა საჭორაოდ შეკრებილ დაქალებს ნიშნისმოგებით განუცხადა:
”ჰაიდა, წავედი ბიზნესში”…
მალე, ”ველურ კაპიტალიზმის” ”ველურმა მშვენიერებამ” მშვენივრად აუღო
ალღო; ქვეყნიდან ლითონითა და დანადგარების გატანით დაკავებულ დუჩმანელს დაუახლოვდა…
დუჩმენელი დიდ სიამოვნებას ნახულობდა მასთან ალერსში; თავდაპირველად,
სხვისთვის არ ემეტებოდა, მაგრამ ერთხელ, ძველი საბერძნეთის ისტორიაში ჰეტერას როლის
შესახებ ზოგი რამ წაიკითხა და ”ველური მშვენიერების” ბიზნესის გაფართოებისა და მოძლიერების
მიზნით გამოყენება გადაწყვიტა.
მორიგი გამოწვევების წინაშე აღმოჩენილი ლიკა უკვე საკუთარი ”ბიზნენისის”
მოძლიერებაზე ფიქრობდა… დუჩმანელთან ერთად საზღვარგარეთიდანდაბრუნებული გიზისთან შეხვედრას
თავს არიდებდა, თავისებურად გადიდგულებულს სურდა ყოფილ საყვარელს თავად ეთხოვა მასთან
აუდენცია. მაგრამ მერე იგრძნო, აქ ისევ ძველი მენტალიტეტი არეგულირებდა ყოფას და გიზის
სახელიც სხვაგვარი ხიბლით შემოსილიყო…
ერთმანეთს უშუალოდ შეეგებნენ, გიზიმ ქათინაური უთხრა, მაგრამ ქალი გაეხუმრა:
-სექსუალურად კი გამოვიყურები, მაგრამ შინაგანად კოპულაციის პროცესს
ვექვემდებარები,- და გიზის დამცინავი მზერა, რომ დაიჭირა, იფიქრა, ეს სიტყვა, ალაბათ
კოპერაციის ასოციაციას აღძრავსო და შეეცადა განემარტა,-ანუ…
-მორიგი გამოწვევები, ანუ უდაბლესი ორგანოების, სოკოების წაყალმცენარეების
და მსგავსი უწყინარების სქესობრივი პროცესი…-სიცილით შაწყვეტინა კაცმა,-რა მაგათ სექსუალურ
შეგრძნებებსაც გაუგე გემო… მაგარი სექსგურმანი გამხდარხარ…
-შენ, რა, იცი რამე ამ ამბისა?!-შეშფოთდა ქალი.
-კი, მსგავს ექსპერიმენტებზე, ჩვენც გვსმენია ზოგი რამ… ოღონდ, ის მითხარი,
ქალაქგარეთ, თანაც ამ მივარდნილ ადგილას, რატომ დამიბარე…
-რომ არ მოგვისმინონ, ახლა ხომ ხეებსაც ყურები აქვს გამობმული… ისეთი რამ
უნდა გითხრა, რომ…- და როცა გიზიმ მიანიშნა, ნუღა დააყოვნებო, თავისი ჩანაფიქრიც გაანდო.
გიზის სახიდან ღიმილი არ შორდებოდა.
-შენთან ვარ, დღესვე მოგიწყობთ თაფლობის თვეს, მშვენიერი აპარტამენტი
მაქვს, აქედან ათ კილომეტრში, გარედან ჩვეულებრივი, აქაური ყაიდის სასახლეა, მაგრამ
სარდაფები აქვს ისეთი, ზემოთ ამოსვლა არ მოგინდებათ, მთავარია სანამ ჩვენსას ამოვიღებთ,
შენ გაუძლო…-უყოყმანოდ გაუპირდა მერე…
-კი მაგრამ, არც გიკითხავს, რა, როგორ?-გაოცება ვერ დამალა ”ველურმა
მშვენიერებამ”.
-ზოგი რამ ჩვენც ვიცით, ვფიქრობდი, ასე უიმედოდ არ მიმივიწყებს მეთქი,
ჩვენ ხომ, სადაც არ უნდა ვიყოთ, მაინც ერთი გუნდი ვართ…-შესცინა კაცმა და ძველებურად
თავისებური სიყვარულით მოეხვია.
-ოო, გიზი, ჩემს სხეულს, მართლაც სხვაგვარად ახსოვხარ…-შესჩურჩულა ქალმა.
-ნუღარ დააყოვნებ, ჩვენებურად უბრალოდ თუ დავაანონსებთ, სანამ
თონე ცხელია პურიც მაშინ უნდა ჩაიკრას…
-მაშ, გვითვალთვალებდით, და იქ, გროტის საგამოფენო დარბაზში მოწყობილი
კრიმინალური შოუც შენი მოწყობილია…
-ამაზე არ გვინდა, როგორც ვთქვით ამოღებულის ოცი პროცენტი შენ მოგივა,
ორმოცი ხარჯებში წავა და…
-არა, ჩემსკენ ოცდაათი უნდა წამოვიდეს, იმ გიჟმა შესაძლოა, ისე მიმასიკვდილოს,
რომ…
-ნუ, გეშინია, გავთიშავთ…
-არც ისე მარტივადაა საქმე, ჩვეულებრივი ნარკოზი მაგაზე არ მოქმედებს,
სპეციალური ”შოკთიშის” ეგზემპლიარი კი მხოლოდ დუჩმანელს გაჩნია, რომც შევძლო და მოვიპარო
უმალ შეამჩნევს და ჩემზე იეჭვებს… რისკი დიდია… ჩვინგი არ უნდა დაზიანდეს, სექსაღგზნებიდან
გამოფხიზლებულს, ისეთი განწყობა უნდა შეუნარჩუნდეს, რომ ჩვენ ჩვენი ნებით გამოვიპარეთ
და განვმარტოვდით, ასე რომ ოცდაათი ჩემსკენ…
-კარგი, ნუღა ვივაჭრებთ, დრო არ ითმენს, სანამ ეგ ჩვინგი ლაბორატორიაში
არ დაუბრუნებიათ და სექსჩიპი არ ჩაუდგამთ იქამდე უნდა ვიმოქმედოთ… ჩვინგი, მართალაც
იშვიათი ეგზემპლიარია… აქ, მთელი მთავრობა, რომ გაიტაცო, პრეზიდენტთან ერთად მაგის
მეათედსაც არ გადაგვიხდიან… მიდი და როგორმე გამოიტყუე, აქვე მოსალხენი სასატუმროა,
თვისი რესტორნით…
-ეგ კი, მაგრამ დაცვას რა მოუხერხო, ორი მანქანა დაყვება, მაგის შეჯავშნულს, ერთი წინ მიუძღვის, მეორე უკნ მოსდევს… გაწვრთნილი ბიჭები არიან, სათანადო აპარატურით შეიარაღებულები…
-ეგ ვიცი, მაგათ ბანდო და მისი ხალხი მიხედავს…
-ეგ ბანდო ვინღაა?..
-ნახავ, შენ ოღონდ აქეთკენ გამოიტყუე… ასახვევთან
ჩემი ხალხი დაგხვდებათ, ასეთივე ფორდით, ოღონდ ნომერი ექნება სხვა შშშ999… მერე ჩვენ
ვიცით, შენ გინდ კოპულაციის პროცესს დაექვემდებარე და გინდ კონსონანსსექსით გაერთე…
და ორივემ ნიშნისმოგებით გაიღიმა.
იმის შიშით, რომ ექსპერიმენტების მოყვარული ჩვინგი, მორიგი ფიზიოშესწორებების ჩასატარებლად, მართლაც საოპერაციო მაგიდაზე არ აღმოჩნდესო, ქალი გიზის ნაჩქარევად გამოემშვიდობა, და მანქანაში ჩამჯდარმა ”ჯიპი” თამეხ დუჩმანელის რეზიდენციაში გააქროლა.
ბედად, თამეხი ქვეყნის პრეზიდენთთან შესახვედრად წასულიყო… გაბრუებულ ჩვინგს ისევ არაბუნებრივად ეძინა. ლიკამ მის შესაფხიზლებლად ნაცადი ხერხი გამოიყენა, ჩვინგის პირისახესთან არომატული სურნელის მფრქვევი ძუძუებით გაეთამაშა. კაცი მართლაც მალე შეფხიზლდა, ქალს უმალ მოხვია ხელი…
-აქ არა, საყვარელო თორემ თამეხი შემოგვისწრებს და კვლავ გაგვთიშავს…-შესჩურჩულა ”ველურმა მშვენირებამ”.
-მაშ, ჩემთან წავიდეთ, იქ ვერავინ შეგვიშლის ხელს…
-რას ამბობ, ნუთუ ვერ გრძნობ, რომ შენი დაცვაც მოსყიდული ჰყავს, უმჯობესია ქალქგარეთ გავიდეთ, იქ ერთი განმარტოებული სასტუმრო მეგულება… დაცვას, როგორმე ჩამოვიშორებთ…-შეაგულიანა ქალმა,-არადა, უშენობით უკვე ვერ ვძლებ…
-ასე მოგეწონა…-კაცურმა სიამაყემ იძალა, ასე საოცრად გამამაკცებულ ჩვინგში.
-საოცრებაა, ფანტაზია…ასეთი რამ პორნოგრაფიულ სერიალებშიც არ მინახავს… ვიჩქაროთ და თაფლობის თვე მოვიწყოთ!
-მოვიწყოთ, მოვიწყოთ!-თითქოს შეჰფიცა ატაცებულმა.
მერე ქალის დახმარებით სწრაფად შეიმოსა. მალე ქალაგგარეთ მიმავალ შეჯავშნულ მანქანაში მჯდომი ”ექსპერიმენტატორს” ლიკას ფეხებში ჩაერგო თავი და ვნებიანად კრუსუნებდა. ქალი მის დამშვიდებას ცდილობდა, თითებით გახურებულ თავს უმასაჟებდა…
მონიშნულ ასახვევთან, უცაბედად, ზემოდან ჩამომავალი ვეებერთელა სატვირთო გამოჩნდა, საჭესთან არვინ ჩანდა… დაცვის ბიჭებით გამოტენილმა წინ მიმავალმა ”სპეცჰამერის” მძღოლმა იფიქრა, ალბათ დაგორდაო და შეჯახება, რომ აეცილებინა საჭე გვერდით ძალუმად მიაბრუნა, ჰოდა, რაღაც წამებში ხრამში გადაფრინდა. სატვირთო მანქანამ კი, თითქოს გონიერი არსებააო, ისე სწრაფად აუარა გვერდი დამუხრუჭებულ შეჯავშნულს, და უკან მომავალ მეორე ”სპეცჰამერს” გზა გადაუღობა… მისმა მძღოლმა საჭე ვერ დაიმორჩილა და… ავტომობილი დაზიანდა, შიგ მსხდომნიც გვარიანად დაზარალდნენ. სატვირთო მანქანამ, რომლის საჭესთან არც არვინ ჩანდა, გზა გააგრძელა.
ლიკამ შეჰკივლა.
-თავს დაგვესხნენ! სწრაფად, სწრაფად ზემოთ აუყევი!-დაუყვირა მერე მძღოლს.
დამფრთხალმა კაცმა, რომელსაც თავისი მგზავრების დაცვის ფუნქციაც ევალებოდა მანქანა ზემოთკენ გააქროლა… მეორე მოსახვევის აღმართზე კი, ისედაც ვიწრო გზაზე, კლდიდან ჩამოვარდნილი ქვები ეყარა… მძღოლმა დაამუხრუჭა, მიხვდა ვერ მოუხვევდა, უსწორმასწორო თავდაღმართზე უკანდახევაც ვერ გაბედა და გზის გაწმენდის მიზნით მანქანიდან მარჯვედ გადმოვიდა. დუნდულზე რაღაც ნემსისმაგვარი მოხვდა… გაბრუებული ჩაიკეცა…
სამალავიდან გამოსულმა ნიღბოსნებმა გაბრუებული გზის კიდისკენ გადაათრიეს, მერე იქაურობა სწრაფად გაწმინდეს და შეჯავშნულ მანქანაში ჩასხდნენ…
-მისტერ ჩვინგი, როგორ გრძნობს თავს?-მხიარულად იკითხა ერთმა მათგანმა.
-მაგისი სული, აი, აქ ლაჯებში მყავს გამომწყვდეული…-იხუმრა ჩვინგის შემოტევების მოგერიებით გართულმა ქალმა.
და მართლაც, აღგზნებული ჩვინგი ”ველური მშვენიერების” სხეულის სურნელით ისე იყო მოჯადოებული, რომ გაბრუება ნამდვილად არ სჭირდებოდა…
შემდგომ კი, ისე როგორც ავანტიურისტულ თუ კრიმინალურ ფილმებშია ყველაფერი მარტივად მოხდა… და მალე, მისტერ ჩვინგი და ლიკა თანამედროვე ”სიურპრიზებით” გამართულ საძინებელში ერთმანეთს ცხოველური ჟინით ყნოსავდნენ…
”მოფრენილი” ბანდო
რესტორან ”დიელოს” მზარეულთუხუცესი დიტო ჩაპუტკუნებულ, მარჯვედ მოძრავ,მომხიბლავ ქალბატონს გაბადრული სახით გამოეგება… ჩვეულებისამებრქათინაური უთხრა და იქვე მდგომ მანქანაზე მიანიშნა:
-უკვე ჩავალაგეთ…-და როცა მის სახეზე პლასტმასის ყუთებსა და ტყავის ჩანთებშიჩალაგებული კერძებისა თუ სანოვაგის გადამოწმების სურვილი ამოიკითხა,დაამშვიდა,-კი, კი, ყველაფერი ისეა, როგორც თქვენ მიბრძანეთ…
ქალი აღარ შეყოყმანებულა, გამოემშვიდობა და მძღოლს გვერდზე მიუჯდა, იცოდა, დაცვა გალავანის შესასვლელთან, მაინც თავისებურად გადაამოწმებდა ყველაფერს, მერე კი, ”უკვდავი იოკი” ყველა კერძსა თუ სასმელს გაუსინჯავდა გემოს.
-უცნაურები არიან ეს ქართველები, ორი ადამიანისთვის ამდენი დასახელების კერძსა თუ სასმელს ვინ ამზადებს?!-გერმანულ ენაზე შესჩივლა მან თავისივე იერის კაცს, რომელმაც მანქანა გზატკეცილზე გაიყვანა.
-ამას ესენი სტუმართმოყვარეობას ეძახიან…-ზანტად გაეპასუხა იგი,-მგონი ჩვენი წინაპრებიც ამათ ჰგავდნენ…
-რომელი წინაპრები?!-წარბები აწკიპა ქალმა.
კაცმა გაჩუმება არჩია, იცოდა მის ”კუზენს” დიდად არ სიამოვნებდა წინაპრების გახსენება, ქალს ავსტრიის მკვიდრად მიაჩდა თავი და მდიდარი ”აზიელის” სამსახურში იმიტომ იყო, მისი და მისი გარემოცვის სურვილებისა და მანერების დახვეწაში მიეღო კულტურულ-მისიონერული მოღვაწეობა.
”უჰ, ამ ქალისთვის, რომ ჩამახდევინა…”, ფიქრობდა ასაკმოძალებული დიტო, ”უჰ, რას ვაკვნესებდი…”. რესტორან ”დიელოს” მზარეულთუხუცესს მსგავსი ზრახვები განსაკუთრებით ვეებერთელა ტაფაზე, ზეთში დაჭრილი ხახვის მოთუშვის დროს ეუფლებოდა და წამით ამ მოძალებული სურვილისგან ისე წახდა ეს ვეებერთელა კაცი, რომ სხვა ვერაფერი, რომ ვერ მოიფიქრა ინატრა, ”ბანდოს ადგილზე მაინც ვიყო, შეუწვებოდი ლოგინში ჩუმად და…”, მაგრამ უცებ შეკრთა, ”რომ გამოიჭირონ ეგ შობელძაღლი, ჩემზე იეჭვებენ ნამდვილად, არადა, ამათაც უარს, როგორ ვეტყოდი…”, იმდენი ინერვიულა, ხახვი კინაღამ მოეწვა… თუმც, სანერვიულო არც არაფერი ჰქონდა… ჯუჯა ბანდო, რომელიც ვითომდაც სპეცქსოვილით შეკერილ ხილითა და ნუგბარით სავსე ჩანთაში მოკუტულიყო, და მათრობელა სურნელით ტკბებოდა, უკვე, სამშვიდობოს გასულიყო. გალავნის შესასვლელთან მყოფი დაცვის უცხოურ აპარატურას სურსათ-სანოვაგის გადამოწმებისას საეჭვო არაფერი დაუფიქსირებია. ზღაპრული პურ-მარილის თვალიერებისას, ქეიფის გუნებაზე მოსულ ბიჭებს, არც ის მოსვლიათ აზრად მსტოვარი ეძებნათ ხილით სავსე ჩანთაში.
ასე რომ, მალე ცელქი ბანდო, რომელიც თავისი აღნაგობის გამო ათასგვარ მამაძაღლობაში გახლდათ გახვეული დუჩმანელის აპარტამენტებში უჩინმაჩინივით დაცუნცულებდა და მიმალულ ადგილებში მოსასმენ ღილაკებს ამაგრებდა.
ამგვარ საქმეში ისე გახლდათ გამოჯეჯგილი მისი აღმოჩენა ძნელად თუ შეეძლო ვინმეს… ერთი პირობა მისი სუნი, ბუხართან მწოლმა, თითქოსდა დეკორაციის მიზნით გამოწვრთნილმა დოგმა იყნოსა, მაგრამ ბანდო ჩანთიდან გამოყოლილი ჩურჩხელით გაუმასპინძლდა და ისიც ისეთი მადლიერებით აღივსო, რომ ბანდო დროზე, რომ არ გაცლოდა, ერთიანად ალოკავდა.
ის იყო ჯუჯა იმაზე შეფიქრიანდა დუჩმანელის სამფლობელო, როგორმე უჩუმრად დაეტოვებინა, რომ უცებ ფრაუ კლარას დამტვრეული ქართული მოესმა.
-კეტი, ცოტას ცავიძინებ, ბათონი თამეხ გვიან დაბრუნდება, მაგრამ აუტცილებლად გამაგვიძე…
ქალი კიბეზე ჩამოდიოდა. ბანდოს ნერწყვი მოადგა… ზუსტად ამგვარი ჩაპუტკუნებულები იზიდავდა. ქალს თავის ოთახში კატისებური სიმარჯვით შეჰყვა და საწოლის ქვეშ უჩუმრად შესრიალდა.
ოთახში საკმაოდ თბილოდა, ფრაუ კლარამ კარი საიმედოდ ჩაკეტა, მერე სამოსი გაიხადა, საცვლის ამარა დარჩენილმა მაგიდის უჯრიდან უცნაურად დაგრეხილი ფლაკონი ამოიღო, ნესტოსთან მიიტანა, სახურავს თითი დააჭირა, ზედიზედ ღრმად შეისუნთქა, მერე ფლაკონი ისევ უჯრაში შეინახა და საბნის ქვეშ სწრაფად შეძვრა.
გაყურსულ ბანდოს მალე ქალის ვნებიანი კვნესა მოესმა, მერე უცებ მისი ხმა მიწყდა და სიჩუმემ დაისადგურა.
ბანდო მალე გამოძვრა საწოლს ქვემოდან, საბანგადახდილი, მკერდმოღეღილი ქალი, თითქოს ღრმა ძილს მოეცვა. ჯუჯა მოძალებული ვნებისგან შეტოკდა, მაგრამ გამოცდილებამ თავის ქნა, ჯერ მაგიდის უჯრიდან დგრეხილი ფლაკონი გამოიღო, დაყნოსა, რაღაცას მიხვდა გაღიმებულმა ქალს ხან ერთ ნესტოში შეასხურა ყვითელი სითხე, ხან მეორეში…
ფრაუ უცნაურად აკვნესდა და მიჩუმდა, ეტყობა გონება ერთიანად მიებინდა. ახლა კი აიშვა ბანდომ და მის მოშიშვლებული ძუძუები გატაცებით ჩაკოცნა, მერე ქვემოთკენ გადაინაცვლა და მალე კლარას ვნებიანი შეპასუხებაც მიიღო.
ბანდო უცნაური ჯუჯა გახლდათ. თავისებური სასიყვარულო ნიჭით დაჯილდოებული. ინკოგნიტოდ საინტერესო სამედიცინო პრაქტიკას მისდევდა. გამორჩეულად რაფირინებული განცდები ჰქონდა… სურდა ქალს ისეთივე შეეყვარებინა, როგორიც იყო და იმ წუთამდე, სანამ, თავად სატრფოდ შეგულებული არ აღიძვრებოდა მის მიმართ, ყოველგვარ ინტიმზე თავს იკავებდა… მაგრამ ამ ქალის დანახვაზე რა ეტაკა, ვერ მიმხვდარიყო…
ჰოდა, ამ ქალმა ძალზე მიიზიდა, ჰოდა, ბანდოც ისე ვნებიანად დასრიალებდა მის სხელზე და იმ ფლაკონივით დაგრეხილ, ოღონდ საკმაოდ მსხვილ და მოზრდილ ასოს იმგვარად უმარჯვებდა ქალის სავნებოს თუ საშოს, იმგვარი განცდების ტყვეობაში იყო, რომ ტკბობის მორევში ჩაძირულს მოგაგონებდათ…
ჩვეული პორნოგრაფიული ფილმის ეპიზოდი, ნაღდად გაცვეთილი და უღიმღამოდ მოგეჩვენებოდათ ამ უცნაური წყვილის ურთიერთსექსლტოლვასთან…
მერე ბანდოც მოითენთა, ოღონდ სიფრთხილის გრძნობას არ უღალატია, შეიმოსა, ადეალა საწოლის ქვეშ გაიფინა, ზედ წამოწვა და დაიძინა.
მაგრამ გამოძინება ვერ მოასწრო… დერეფნიდან ვიღაც ქალის ხმა მისწვდა.
-ფრაუ კლარა გაიღვიძეთ, გაიღვიძეთ ფრაუ კლარა!-მოზომილი ხმით იძახდა ვიღაც გოგო,-და მერე კარზე კაკუნიც გაისმა,-გაიღვიძეთ, გაიღვიძეთ, ბატონი თამეხი დაბრუნდა და გიბარებთ!..
ბანდო მიხვდა ბანგითა და ალერსით გაბრუებული კლარა, ასე ადვილად ვერ გაიღვიძებდა, საწოლს ქვემოდან გამოძვრა და თავისი ნატიფი თითებით ქალს ერთი-ორი ისეთი ადგილი შეუსრისა, რომ ქალს თანდათანობით დაუბრუნდა გონება. გოგოს ალერსიანად შეეხმიანა, თუმც საწოლიდან წამოდგომა ჩვეული სიმკვირცხლით ვერ მოახერხა. სხეულში ჩარჩენილი ნეტარება, თითქოსდა საწოლიდან არ უშვებდა… მალე, სადღაც თამეხ დუჩმანელის მშფოთვარე ხმაც გაისმა და ფრაუ საბოლოოდ მოეგო გონს. ნაჩქარევად შემოსილი ოთახიდან გავიდა.
დუჩმანელი მობილურ ტელეფონზე ვიღაცას დაძაბული ელაპარაკებოდა. კლარას გაოცებით შეხედა და ქალი მიხვდა, რომ ხალათი შიშველ სხეულზე ჩაეცვა და თამეხს შიშველ ძუძუებს, გამომწვევად უღერებდა. დაირცხვინა, მობოდიშება დაიწყო და თავის მოწესრიგება სცადა.
-რა დაგემართა?!-გაიოცა კაცმა და ჩაძიებით კითხა,-მაპატიეთ, მისტერ ჩვინგი შენთან ხომ არაა?
-არა ბათონო, ლიქლუთთან ერთად, რომ გავიდა, იმის მერე არ მინახავს…
-რაო, სად მივდივართო?!
-ლიქლუქის ცელკობა ხო იცით, იცინოდა უნდა განვმათოვდეთო…
-ოხ, ეს ბოზანდარა, ვეღარ მოითმინა თამეხმა, ალბათ გატაცება გაითამაშა, დაცვა დააწიოკა, მობილურებიც გათიშული აქვს…-თითქოს ხავს ჩაეჭიდაო თამეხი,-და მერე უცებ შეფხიზლდა,-არა, ასეთი ჩასაფრება და…-წამით შეყოყმანდა, მერე ტელეფონში ჩასძახა:-თუ რამე შეგიძლიათ, გაინძერით!
-ხომ იცით ლიქლუქის ცელკობა…-თავისებურად დაამშვიდა ფრაუ კლარამ და მხიარული განწყობის დაფარვის მიზნით საქმიანი იერით ჰკითხა,-გავაშლევინო ვახშამი?
თამეხმა აგდებით შეხედა და მიანიშნა ჯერ შენს ჩაცმულობას მიხედეო.
-დიახ, დიახ…-მიუხვდა ქალი,-ბოდიში, ვჩქარობდი და მალე გინაქულეთ…-და თავის ოთახისკენ წავიდა.
მერე ისიც გაახსენდა, რომ თავისი ოთახის კარი ღია დატოვა. ვინმე არ შეძვრეს შიგო, შიშნეულად გაიფიქრა, რადგან იქ სამალავში გადანახული ძვირფასეულობა ეგულებოდა.
ბანდომ ადვილად შეიცნო მისი ფეხის ხმა, მაგრამ ოთახიდან გაპარვა არ უფიქრია, ის იყო გიზის მობილურით მესიჯი გაუგზავნა და თავისებურად სთხოვა მივლინება გამიგრძელეო, რაზედაც იუმონარევი თანხმობა მიიღო…
ფრაუმ ოთახში დაბრუნებისთანავე ჩაკეტა კარი, მერე საწოლთან მივიდა საბანსა და ზეწარს ყნოსვა დაუწყო… აღგზნებული ვეღარ ჩერდებოდა. ხალათი გაიძრო ლოგინზე შიშველი გაწვა და ლეიბს ჩაეკონა…
’”შევუყვარდი…”, ამაყად გაიფიქრა ტანსაცმლის კარადის ოდნავ შეღებული კარიდან მოჭიტინე ბანდომ. ”მოფრენილის” როლში შესულს, სახე თავისი განუყრელი, მრავაფეროვანი ”ფანქრით”, ვითარებისდა მიხედვით, ვითომდაც უცხოპლანეტელის იერის მსგავსად მოეხატა.
გულმა არ მოუთმინა, განჯინიდან გამოძვრა, შიშველ ქალს ალერსიანად შეაცოცდა და …
კლარამ სასიამოვნოდ დაიკრუსუნა, უფრო ძალუმად ჩაეკრა საწოლს, მერე ბანდოს უჩვეულო ალერსით აღგზნებული მუხლებზე წამოიწია, თავი მოაბრუნა და როცა მის უკანალს მიკრული ქონდრისკაცი შეამჩნია… ექსტაზში შესულმა, იფიქრა ალბათ მომელანდაო, გაიღიმა…
-აფუჩუ-მაფუჩუ…-ალერსიანად უჩურჩულა ბანდომ,-ხელი წამოსწია და მიანიშნა, მოფრენილი ვარო.
ქალი შეკრთა, მაგრა მის სხეულში დაძრული სიტკბო არ ეთმობოდა. ბანდომ გაუხანძლივა ნეტარება და კვლავ უჩურჩულა:
-აფუჩუ-მაფუჩუ… პლენეტ იკუპუ, სოზვეზდიე პლიოცენუ…-სპონტანურად განუმარტა მან და იმგვარი სიამის მომგვრელი სექსილეთი ჩაუტარა, რომ უცებ ფრაუ კლარა თავისი წინაპრების მივიწყებულ ენაზე ალაპარაკებას შეეცადა. მისი სიტყვები ძალზე ესადაგებოდა ბანდოს ლუღლუღს. ფიქრში ”მფრინავი თეფში” უტრიალებდა და თანდათან რწმუნდებოდა, რომ ეს ქონდრისკაცუნა მართლაც მოფრენილი იყო.
ორმოცდახუთი სანტიმეტრისა და ექვსი მილიმეტრის სიმაღლის ბანდო, მართლაცმოფრენილსა ჰგავდა. ხუჭუჭა შავი თმა და პატარა ლამაზი ბიჭის სახე ჰქონდა, ბეჭები საკმაოდ ფართე და მკვრივი. სხეულის მსხვილი და უცნაურად დაგრეხილი ნაწილი კი მასთან დაწყვილებული ქალების შეგრძნებაში მართლაც გამორჩეულ ”ფალოსად” აქცევდა ხოლმე…. ჰოდა, ფრაუ კლარამაც უცებ შეიყვარა. ასე ეგონა, მთელი ცხოვრება ამ მოფრენილის გამოჩენას ელოდა.
იდუმალი კადრები
ნაალაფარ ჩიპზე საიდუმლო კადრები მართლაც აღმოჩნდა. ულუმბო გარინდული მისჩერებოდა აქა-იქ, თითქოსდა სასაფლაოს სიღრმიდან ამომავალ ვერცხლისფერ სვეტებს… რა თქმა უნდა, სხვებივით მასაც სმენოდა, რომ ძიებისა თუ გამდიდრების ჟინით შეპყრობილი ადამიანები, გარკვეული აპარატურის მეშვეობით მიწისა თუ წყლის სიღრმეში ჩარჩენილ განძს დაეძებდნენ… მაგრამ ფოტოაპარატ ”ქენონით” დაფიქსირებული კადრები, რა საიდუმლოს ამსახველი იყო, ასე ადვილად ვერ მიხვდებოდა კაცი… ალბათ, თავად გუა გროტელიც არ იყო აზრზე. შესაძლოა, ამ უცნაური მოვლენის ამსახველი გამოფენა და თავის მოწონება ჰქონდა გადაწყვეტილი. მაგრამ, ულუმბოს გუმანი, რაღაც სხვას კარნახობდა… მოეჩვენა, ბებიამისის პლუხერიას სულმა ბევრად მეტი იცოდა ამ საიდუმლოს შესახებ და შესაფერის დროსა ელოდა ულუმბოსთვის, რომ გაემხილა…
შორიახლო ტელეფონის ზარი გაისმა. ულუმბოს ეწადა საბედასთვის ეთქვა, ყურმილი აიღეო, მაგრამ გაახსენდა იგი სახლის მოსანახულებლად იყო წასული. შეფიქრიანებული წამოდგა, ყურმილი აიღო. ვიღაც ქალი რეკავდა. რომელიღაც ვახშამზე მისასვლელი კაბის შეკვეთა სურდა. ულუმბომ მოუბოდიშა დროებით შეკვეთების მიღება შეწყვეტილი მაქვსო… მერე საბედას ტელეფონის ნომერი აკრიფა:
-უკვე მომენატრე…-უთხრა სიყვარულით, როგორც კი მისი ხმა გაიგო…
-მეც…-მხიარულად გაეპასუხა იგი,-ცოტს აქაურობას მივალაგებ, ერთ ბუმბულა სახლს კიდევ გავუშვებ და…
-უჩემოდ…
-ხომ გეპატიჟებოდი?!
-მაშინ, ერთი რამ არ მასვენებდა, ახლა კი სიახლეა…-და უცებ გადაწყვიტა,-გამოვალ, ლიფტი ხომ მუშაობს? მოვახერხებ, შენ მანდ დამხვდი…-ძალზე უნდოდა სასაფლაოზე გასვლა, მაგრამ საგანგებოდ იკავებდა თავს, სურდა ჯერ საბედასთან ერთად გაეენალიზებინა ნანახი…
საბედას კი, ბავშვივივით გაეხაედა, მეგობარმა, რომ მოიკითხა, აივანზე გასვლა დააპირა, მაგარმ ამ დროს ზარის ხმა გაისმა, ნეტა ვინ უნდა იყოსო, გაიფიქრა, ერთი პირობა შეკრთა კიდეც… პისტოლეტი შემოსასვლელთან ჩამოკიდულ ქურთუკის ჯიბეში ჩადო და კარი თამამდ გამოაღო.
ზღურბლს იქით, ტანმორჩილი, კოხტა ბიჭი იდგა, მომხიბვლელი, მეტყველი თვალები ჰქონდა. გაშლილ ხელისგულზე ბუმბულის სახლი ედო…
-ერთი თვის წინ ჩემს აივანზე დაფრინდა…-ადრე მინდოდა დამებრუნებინა, მაგრამ შინ არ იყავით…-უთხრა მან მასპინძელს და სთხოვა,-შეიძლება შემოვიდე…-საიამოვნო ხმა ჰქონდა, მოალერსე.
-მობრძანდით…-მიიპატიჟა მასპინძელმა და რატომღაც გაწითლდა,-კი, მაგრამ თქვენთან რატომ დაფრინდა?!-გულუბრყვილოდ იკითხა.
-მე ვთხოვე…-გაიღიმა ბიჭმა და ბუმბულა სახლი მაგიდაზე ფრთხილად დადო,-მოპირდაპირე კორპუსში დეიდაჩემი ცხოვრობს, მარტოხელაა და ხშირად მოვდივარ მის მოსანახულებლად…-და იგი იმგვარი ნდომით შეაცქერდა ქალს, რომ იგი შეკრთა.
-დაბრძანდით!-თქვა საკუთარ შეგრძნებაზე გაოცებულმა.
ბიჭმა თავი დაუკრა და სავარძელში დინჯად ჩაჯდა.
-ხშირად გითვალთავლებდით, ბუმბულა სახლებს, რომ უშვებდით, რამდენჯერმე ფოტოაპარატით სურათიც გადაგიღეთ…
-რატომ?!-დაბნეული ქალი გაღიმებას ცდილობდა.
-შემიყვარდით…-ალალად მიუგო ბიჭმა, თითქოს არც აღელვებულა, მაგრამ მის გამოხედვაში იმგვარი წადილი ღვიოდა, საბედა შეშინდა, იგრძნო თავადც იზიდავდა ეს ბიჭი…
”თოთხმეტი, შეიძლება თხუთმეტი წლისა იყოს…”, გაიფიქრა და უმალ შეეცადა ხიბლიდან გამორკვეულიყო.
-არა, საცაა თვრამეტს შევასრულებ…-თითქოსდა დაამშვიდა ბიჭმა.
-მერე რა, ჩემთან შედარებით სულ მთლად ბავშვი ხართ…-გაიბრძოლა ქალმა. უნებლიეთ რაიბული გაახსენდა…
-ეს გარეგნულად, ისე კი…-ბიჭი წამოდგა და ნაზად მოეხვია.
საბედას სხეულში მათრობელა სითბო ჩაეღვარა და თითქოს საკუთარი არსების შიგნიდან გაოცებული შეაჩერდა საკუთარ თავს… ”მე ხომ…”, მოინდომა გაეხსენებინა, რომ მას რაღაც ორიოდე კვირის უკან საკვერცხეები ამოაჭრეს, მაგრამ იმგვარი ვნება დაეუფლა საკუთარ თავს აღარ ეკუთვნოდა. ყმაწვილი ქალის ალერსში დახელოვნებულ მამრივით იქცეოდა. მოეჩვენა, უკვე თავად ეხმარებოდა ვაჟს სამოსის გახდაში. მათრობელა სიზმარში ეგონა თავი… ვაჟის ალერსით დამტკბარი ხმას არ იღებდა, არც ტანზე ჩაცმას ჩქარობდა… კმაყოფილი იყო, რომ თავისი ”უმანკოება” ტვირთად აღარ დააწვებოდა. და როცა ბიჭმა, რომელსაც საცა იყო თვრამეტი წელი შეუსრულდებოდა, ისევ ხარბად დაიწყო მისი სხეულის კოცნა, უნებლიეთ ქალური სიამაყე იგრძნო…
-ასაკს არა აქვს მნიშვნელობა,ძალიან, ძალიან მინდიხარ… დაგიცავ კიდეც, და იმდენ ფულს ვიშოვი, რომ მართლაც ზღაპრულად გაცხოვრო…-შესჩურჩულა ბიჭმა.
საბედას აღარ რცხვენოდა, იგი პლუხერიას სულის მიმართ მადლიერების გრძნობით იყო მოცული. და ბედნიერი იყო.
მერე ზარის ხმა გაისმა. იქვე ულუმბოს ხმაც:
-არ შეშინდე, მე ვარ!..
ყმაწვილი შეკრთა.
-ჩემი დაქალია…-დაამშვიდა საბედამ და სიყვარულით კითხა,-დაიმალები?
-რატომ?!-იუკადრისა ბიჭმა.
-მაშ ჩაიცვი...-თავადაც შეიმოსა, ალუბლისფრად შეფერადებულ დივანს ბალიშები მიაყარა, კართან მდგომ ულუმბოს შეეხმიანა. მერე აბაზანაში შევიდა და ნაჩქარევად მოიწესრიგა თავი. კარის გასაღებად წავიდა.
ულუმბოს ხელებში ტორტი და შამპანურის ბოთლი ეჭირა.
-ძლივს გამოვედი, მთავრობის სასახლესთან ისეთი ამბავია, რომ მალე ალბათ მიტინგების სერიალი დაიწყება…-თითქისდა მიახარა მოსულმა.
საბედამ დაქალს ყუთში ჩადებული ტორტი გამოართვა, ლოყაზე ეამბორა და შესჩურჩულა,-აქ ისეთი ამბავი მოხდა…
ულუმბოს მახვილმა მზერამ კარისკენ მოცქირალი ბიჭი შემაჩნია.
-ჰო, მიხარია…-გაიცინა მან, არა ბებოს სულს, მართალაც სასწაული მოხდენა შეუძლია.
საბედა წაუძღვა.
-იცნობდე, ეს…-ყმაწვილს შეაჩერდა.
-რატი…-მომხიბლელად გაიღიმა მან.
-სასიამოვნოა…-ფრთხილად წარმოთქვა ულუმბობ, ცნობისმოყვარეობით შეათვალიერა…-რაღაც მეცნობი…
-მეც…-ოდნავ დაირცხვინა ბიჭმა,-ქალბატონი ულუმბო ხართ, ბიძაჩემის დაქალი.
-დაიცა, დაიცა!-ულუმბომ თავისად უნებლიეთ შამპანურის ბოთლის გახსნა დაიწყო,-ჭიქები, ჭიქები სწრაფად!-და როგორც კი, შამპანური საბედას მიერ მაგიდაზე დადგმულ ბოკლებში ჩამოასხა, ღიმილით თქვა:-ამასაც მოვესწარი და რატის სთხოვა,-ოღონდ, ქალბატონობით ნუღა მომმართავ, თანაც ამ ამბის მერე,-ბოკალი ბოკლებზე მიაწკარუნა,-დამილოცნიხართ, როგორც დაიწყეთ, ასე უჩვეულოდ და ნდომით შეაბერდით ერთმანეთს და თითქოსდა შეცბუნებულ საბედას უთხრა,-ნუ გეხამუშება, ამათ ჯიში აქვთ ასეთი, პაპამისი თერთმეტი წლით უმცროსი იყო ქალაბატონ თეკლაზე… ბიძაშენი როგორაა?
ბიჭმა გაუღიმა.
-თქვენ რა, იცნობთ ერთმანეთს?!-მშფოთვრედ იკითხა მან.
-ჰო, ოღონდ, არ იფიქრო ეს ყველაფერი ჩემი ჩაწყობილია, რა ხანია ეს ყმაწვილი არ მინახავს…-და რატის ჩაეძია,-კი მაგრამ, აქ საიდან მოხვდი?
-მოპირდაპირე კორპუსში დეიდაჩემი ცხოვრობს…
-და იქედან ზვერავდი… ყოჩაღ, პაპაშენი იამაყებდა შენით…-თითები ლოყაზე მოუცაცუნა.-ლამაზი ბიჭი ხარ, მაგრამ ჩემს დაქალას იმედია არ აწყენინებ…
-სიზმარში მგონია თავი…-ჩაიჩურჩულა საბედამ.
-გეგონება აბა რა… ითმინე, ითმინე და მერე ასეთი მარწყვივით ბიჭი ჩაიგორე მკლავებში…-გულიანად გაიცინა.
-მე, არ ვიცი, რა დამემართა, ეს ისე უცებ მოხდა…-თავის მართლება სცადა ქალმა, და მაგიდაზე დადებულ ბუმბულა სახლს, თითქოსდა მორცხვად შეაჩერდა.
-ვიცი, ვიცი, ასე იცის ჩემი ბებოს საფლავის კეთილსურნელებამ…-და რატის თვალებით გაეთამაშა… შენზე გამიგია ტვინიკოსიაო, როგორც ვიცი კომპიუტერთან და ნანოტექნოლოგიებთან მაგრად ხარ შეძმაკაცებული, მოდი ერთი ქენონის ჩიპი დაამუღამე, რაღაცას კი მივაგენი, მაგრამ შენ უკეთესად გაშიფრავ…-თვალით კომპიუტერი მოძებნა და იქითკენ წავიდა,-შენ კი, ტორტი დაჭერი!-დაქალს მხურვალედ აკოცა.
საბედამ შვება იგრძნო, თითქოს უცნაური არც არაფერი მომხდარიყოს, რატის რომელიც სიყვარულით მისჩერებოდა კომპიუტერზე მიანიშნა და სუფრის გასაშლელად შებრუნდა.
გალაღებულმა ბიჭმა სწრაფად ჩართო კომპიუტერი, კარტრიდერს ჩიპი მიუერთა, თითები ელვისებურად გადაათამაშა კლავიატურაზე და ეკრანზე, სურათების მთელი ციკლი აისახა. რამდენიმე მათგანზე პიკანტურად ჩაცმული საზოგადოება იყო გამოსახული.
-ეგ საიდან?!-გაიოცა რატიმ, შამპო-ბარში ხომ სურათების გადაღება აკრძალულია…
-რა, ნაცნობი გარემოა…
-ეგ ხომ შამპო-ბარია, იქ, ზემოთ სასაფლაოს ქვემოთ რომაა, მაქ განსაკუთრებული მწვავე შეგრძნებების მოყვარული ხალხი დადის, ერთხელ ექსკურსიაზე ვყავდი ბიძაჩემს…
-მაშ ისიც გეცოდინება ვის ეკუთვნის…
-მგონი გროტელს, ჰო, ფოტოკორესპონდეტი, რომ არის აი, იმას, მაგრამ ამბობენ პოლიციის შეფი დგას მის უკანო…
-საინტერესოა, რა პატარაა ეს ქვეყანა არა, ყველა ვიღაცის უკან დგას და ყმაწვილს ვერცხლისფერ სვეტებზე მიუთითა,-ამაზე რას მეტყვი?..
-კი შევამჩნიე…-გიომ კადრი გაადიდა, უცნაური მოვლენაა, მაშვინვე ეჭვი გამიჩნდა, რომ ამ სასაფლაოს ქვეშ რაღაც უჩვეულო იმალება, დაიცა!..-და მან ”მაუსის კურსორი” სურათზე გამოსახულ რომელიღაც მონახაზზე დააწკაპუნა. გამოჩნდა ძველისძველ საფლავზე გამოსახული ადამიანის ხელისგული…-ბიჭი გაირინდა, თითქოს სუნთქვა შეეკრა,-აქ, რაღაც სხვა იმალება,-თითები, კვლავ ელვისებურად გადაათამაშა კლავიშებზე და უცებ კადრზე გამოსახული ხელისგული ისე თვალისმომჭრელად გაბრწყინდა ულუმბო შეშინდა,-საოცარია, რომელიღაც კომპიუტერთან დაკავშირებას ითხოვს, კვლავ აათამაშა თითები, ”ბრწყინვალებამ”, თითქოსდა ზედიზედ იფეთქა, მერე კი ჩაქრა,-უცნაურ სერვერსა ჰგავს, მაგრამ დაკავშირება ვერ ხერხდება… საბედას კომპი ვერ გაქაჩავს, თუ ამ ჩიპს მანდობ, ჩემთან ფესვს ამოვუღებ…
-იქნებ, სულ სხვა ტექნოლოგიაა…-ეჭვი გამოთქვა დაბნეულმა ულუმბომ.
-შესაძლოა, მაგასაც გავშიფრავ, არც ჩემი კომპი გავს ჩვეულებრივს, სულ სხვაგვარად მაქვს გადაკეთებული…-თავი მოიწონა მან და უცებ ახალი კადრი აღმოაჩინა,-ეს კი, მგონი ვიდეოა…
და ულუმბო შეკრთა. ვიდეოზე შამპო-ბარში დადგმული შოუ იყო გადაღებული, რომელშიც ლატარიაში ერთი თვის წინათ, მის ატელიეში შეკერილი კაბა-კოსტიუმი თამაშდებოდა. ბიკინების ამარა დარჩენილ გოგოებში სისტინა შეიცნო…
-ეგ ხომ, პამპულას შვილობილია!-შესძახა შემკრთალმა,-და საბედას მიუბრუნდა,-აი, იმ ჟანგმოდებულის, მე რომ გიყვებოდი და გიოს გასაგონად მოჰყვა…-ჩვენთან, საპროექტოს საქვაბეში მუშაობდა… ცხოვრებითაც, თითქმის იმ საქვაბეში ცხოვრობდა, მერე თხუთმეტი წლის უპატრონო გოგო შეიკედლა, ვითომდაც სწორ გზაზე უნდოდა დაეყენებინა… ბოლოს ხასად გაიხადა… გიზი ხუმრობდა, პამპულა გორბაჩოვის გარდაქმნებს, ასე გამოეხმაურა, აყენა, აყენა და როგორ კი თექვსმეტი შეუსრულდა ოთხზე დააყენაო… მერე სისტინამ მთლად აიშვა, კლიენტურა პირდაპირ საქვაბეში მოჰყავდა. პამპულამ სამუშაო დაკარგა. მალე ის ადგილი მომავალ შამპო-ბარისთვის შეისყიდეს და სისტინამ სხვადსხვა ტრენინგების შემწეობით ქუჩის კახპის პროფესია დახვეწა. პამპულა კი, ხელისბიჭის როლში აიყვანა… ეგენი ამ ამბავში წვრილფეხობაა, მაგრამ გარკვეული ინმფორმაცია ნამდვილად ექნებათ…
-ეგ ქენონის ჩიპი არ უნდა იყოს, შეიძლება ფოტოაპარატი გარეგნულად ”ქენონს” ჰგავს, მაგრამ ეგ ფისკალის აპარატურა უნდა იყოს…-ჩაილაპარაკა ძიებით გართულმა ყმაწვილმა.
-ვისი?!-ინერციით იკითხა ეკრანს შეჩერებულმა ულუმბომ.
-ჯაშუშის, მსტოვრის… გიზი ასე ეძახის გროტელს…-ჩაიცინა ბიჭმა და მიახლოებულ საბედას სიყვარულით შეაჩერდა. თავმომწონედ წარმოთქვა,-მე გავარკვევ, მაგათ ამბავს, შენ ვინც გაწყენინა, სულს ამოვხდი…-დაფიცების მაგვარი ნოტი გამოკრთა მის ხმაში.
მილიონებით გაფრენილი კუბო
ქალაქში, უეცრად გავრცელდა ხმა უცხოელი მეცნიერისა და ბიზნესმენის ჩვინგის გატაცების შესახებ. ატყდა ჩვეული აჟიოტაჟი. მთავრობის სასახლის წინ ოპოზიციურ პარტიათა მიერ ორგანიზებული მორიგი მიტინგი გაიმართა. ჰოდა, წავიდა, პერმანენტულად ისმოდა სხვადასხვა ხმაზე ჩვეული მიმართვები: ”ჩემო საყვარელო ხალხო!..”, ”ჩემო გმირო ხალხო!..” ”ჩემო გონიერო ხალხო!..”, და მისთანები… მერე პატრიოტულ ლექსებს შიგადაშიგ სატრფიალოებიც გამოერია. თამეხ დუჩმანელს კი, ვისაც თავისი ხალხისთვის მითითება ჰქონდა მიცემული იმ ქალაქში შემორჩენილ, იატაკქვეშ გადასულ კრიმინალურ ავტორიტეტებს დაკავშირებოდნენ, საღამო ხანს მობილურით დაუკავშირდნენ, ვიღაცამ თითქოსდა რობოტის ხმით ამცნო:
”მოლაპარაკების დაწყების პირობად ათი
მილიონი დიპლომატში, მხოლოდ ასდოლარიანები… იჯექით შინ, შუაღამისას დაგიკავშირდებით…”
თამეხი აიმრიზა, იფიქრა ვიღაც ბედავს და მაშაყირებსო… მერე დაეჭვდა, გაახსენდა რომ უცნაურ ხალხთან ჰქონდა საქმე… მერე ისიც იეჭვა ”ძალოვნები” ხომ არ მაბითურებენო. მერე ისიც გაახსენდა, რომ ამ ქვეყანაში სხვისი ჭორების მოსმენა ჰობად ჰქონდათ… მაგრამ თავად მაინც მოერიდა ამ ამბავის გახმაურებას და თადარიგი დაიჭირა… ხელისუფლებას ვერ ენდობოდა, ისე კი, მზად იყო ჩვიგისა და ”ველური მშვენიერების” გამოსახსნელად დიდძალი თანხა გადაეხადა…
ნაცადი მოთამაშე გახლდათ ამგვარ ამბებში და გადაწყვიტა დამოუკიდებლად ემოქმედნა. განმარტოებული სავარძელში იჯდა და მორიგ ზარს ელოდა… ეზოში მოდარაჯე დაცვის ბიჭები შიგადაშიგ ჩუმად გადაულაპარაკებდნენ ერთმანეთს… შუაღამისას ჩაეძინა კიდეც…
გამთენიისას მობილურის ”დგაფუნმა” გამოაღვიძა.
-ადით სახურავზე, იქ, სადაც ვეტმფრენის დასაფრენი ადგილია, კუბო დაგხვდებათ, ასწიეთ შიგ ჩამაგრებული ბალიში და დიპლომატი მის ქვეშ ამოდევით…
დუჩმანელს უნდოდა ეთქვა, რას მაიმუნობო, მაგრამ ტელეფონი გაითიშა…
-კუბო?!-წამოიყვირა მან. ვერ წარმოედგინა, რომ ვინმე ასე მალულად, თანაც კუბოთი შემოპარულიყო მის ეზოში და მერე სახლის სახურავზე აეტანა. ცნობისმოყვარეობამ მაინც წასძლია ”დიპლომატი” აიღო, საიდუმლო გასასვლელით მინიშნებულ ადგილისკენ გაემართა. გზად დაცვა გააფრთხილა ვეტმფრენის დასაფრენ მოედანზე უნდა ავიდე და უშნო ხმაურით ხელი არ შემიშალოთო… თამამად მიდიოდა, დარწმუნებული იყო, ვიღაც მისი საიმედოობის გამოცდას ცდილობდა, მაგრამ რკინაბეტონის სახურავზე ასული გაშტერებული შედგა… პროჟექტორებით განათებული ადგილას მართლაც იდგა კუბო. თიქოსდა თუთიის იყო. წითელი აბრეშუმით მორთული, გასაბერ ღვედებით დამაგრებულ ბალიშზე ლურჯი ლენტი იყო გადახვეული, რომელზეც ნაბეჭდი ასოებით ეწერა: ”მშვენიერი კუბო, თითქმის საჩუქრად, ინებეთ, განისვენეთ, ქელეხი კლანურად!”, თამეხი არ შეშფოთებულა, იქაურობა მიმოათვალიერა, მაგრამ ვერვინ შენიშნა. კუბოსთან ფრთხილად მივიდა, ”დიპლომატი” ღვედებით დამაგრებულ გასაბერი ბალიშის ქვეშ ამოდო. ბალიში უმალვე გაიბერა და დიპლომატი მჭიდროდ მოიქცია ქვეშ. მერე კუბო თითქოს ახითხითდა. დუჩმანელს ყოველივე ეს ჩვეული მასკარადის გაგრძელებად მოეჩვენა და იმის ნიშნად, არც არაფერი გამკვირვებიაო უკან, ვითომდაც არხეინი იერით გაბრუნდა. უცებ, ძრავის შრიალი მოესმა, მიიხედა თვალებს არ დაუჯერა კუბო ზემოთკენ აფრინდა, წითელი აბრეშუმის ბოლოები თავმომწონედ ააფრიალა და მალე თვალთახედვიდან გაქრა.
”ესენი მართლაც ორგანიზებულები ჩანან, როგორმე კონსონანსში უნდა შემოვიტყუო…”, გაიფიქრა თამეხმა და კმაყოფილი დარჩა, ამ ამბავში ამ ქვეყნის ძალოვანები, რომ არ ჩარია, რომლებთაც შესაძლოა ისეთი სპეცოპერცია დაეგეგმათ, რომ იქაურობისთვის 10 მილიონზე ბევრად დიდი ზარალი მიეყენებინათ…
-გადაფრინდა! რაღაც გადაფრინდა!-შესძახა ეზოს გალავანთან მამაკაცმა და მას ზედიზედ გასროლის ხმაც მოჰყვა.
-შეწყვიტეთ! სროლა შეწყვიტეთ!-დასჭექა დუჩნმანელმა, ხომ გაგაფრთხილეთ!
მაგრამ გვიანღა იყო. კუბოს მიმსგავებულმა საფრენმა აპარატმა თავისებური კამარა შეჰკრა და ზიგზაგურად გააგრძელა ფრენა. ეტყობა რაღაც მექანიზმი დაუზიანდა. დუჩმანელის ჯიბეში მობილური ”ადგაფუნდა”. მრავლისნაცადი ”დუჩმაც” კი შეკრთა, ჯიბეში სწრაფად ჩაიყო ხელი, ტელეფონი ამოიღო…
-ხომ გაგაფრთხილეთ!-მოესმა რობოტისეული ხმა…
-გაგუგებრობა მოხდა, დაცვა გაფრთხილებული მყავდა…
-პრობლემები გექნებათ!-გააფრთხილა ”რობოტმა” და კავშირი შეწყდა.
დუჩმანელმა დაცვის მისამართით მამაპაპურად შეიგინა.
-თავი ვეერ შევიკავე, ინსტრუქტაჟის მიხედვით მექანიკურად ვიმოქმედე…-თავს იმართლებდა დაცვის უფროსის წინაშე ”რიგითი”.
წითელი აბრეშუმით მოსილი კუბო კი, ათი მილონი დოლარით გაურკვეველი მიმართულებით მიფრინავდა. ათიოდ წუთში შეინავარდა და პარლამენტის შენობის წინ გაზონთან დაეშვა…
ნისლიანი დილა თენდებოდა და მისი შემოერთება არც ღამენათევ მომიტინგეებს და არც სამოქალაქო ტანსაცმელში გადაცმულ პოლიციელებს შეუმჩნევია. ოღონდ, კიბის საფეხურზე მჯდომ ყოფილ მეანაბრეს, ჯერ კიდევ ყოჩაღ ქალს, რომელიც ძილბურანში გახლდათ მოეჩვენა, რომ მათი მოთხოვნების პასუხად პრეზიდენტმა კუბო გამოგზავნა. მინავნებული ხმით შეჰკივლა და იქვე მოტრიალე მასმედიის წარმომდგენელს, გაჩხიკინებულ გოგოს კუბოზე მიანიშნა.
კუბოს დანახვაზე ტელეკორესპოდენტმა გაიხარა!
-შოკის მომგვერელია!-შეჰყვირა, უმალვე ოპერატორი იხმო და უცნაურად მორთულ კუბოსკენ გადაინაცვლა,-მშვენიერი კუბო, თითქმის საჩუქრად, ინებეთ, განისვენეთ, ქელეხი კლანურად!-წაიკითხა გამომწვევად, ოპერატორს მიანიშნა ფართო პლანით გადაიღეო და არატრატდა,-კუბო სიმბოლური წარწერითა და პროკომუნისტური სივრცის აღმნიშვნელი წითელი ფერის შესამოსელით…
მიტინგის ორგანიზატორთაგან ყოფილმა რეჟისორმა უმალ აუღო ვითარებას ალღო, ბიჭებს რაღაც გადაუჩურჩულა, იმათაც უმალ აიტაცეს კუბო და იქეთკენ გაიქცნენ, სადაც რაიონებიდან ჩამოსული პროტენსტანტები ”გროვდებოდნენ”. ყოფილმა რეჟისორმა მიტინგის გახსნა დააჩქარა. სიტყვა ”დაუდგრომელი” პარტიის ლიდერს მისცა, რომელმაც ხატოვნად წამოიწყო სიტყვა და მერე ჩვეულებისამებრ შეუბერა. ხშირად იძახდა ჩვენს კომკავშირულ მთავრობას მალე წითელი კუბოთი შემოასვენებენო… ხალხი უკვე მოთმენლად ელოდა პროცესიის გამოჩენას. შენობის დაცვის ბიჭებიც კი გამხიარულდნენ… დემონსტრატებიც მალე გამოჩნდნენ. ”დაუდგრომელი” პარტიის ახალგაზრდა წარმომადგენლებს კუბო, რომლშიც ჩამაგრებულ გასაბერი ბალიშის ქვეშ მილიონებით დამშვენებული ”დიპლომატი” ჯერ კიდევ ხელუხლებელი იყო, ფარული აღმაფრენით მოჰქონდათ.
პოლიციელები პროსპექტის გადაკეტვას ცდილობდნენ, მაგრამ პროცესიას, როგორც იტყვიან ხოლმე, ზღვა ხალხი მოჰყვებოდა.
-გადადექი!!!-ერთხმად ყვიროდა ხალხი.
-გზა, გზა! ეს ცრუ და ორპირი მთავრობა თუ დროზე არ დავმარხეთ მთლად გაიხრწნება!-იოხუნჯა მიტინგებზე გამოწვრთნილმა მკერდასავსე ქალმა.
ტელევიზორის ეკრანს მიშტერებული დუჩმანელი არაბუნებრივად იღიმებოდა…
-წითელი ბრიგადების ხელწერაა, თფუ, რა სიბინძურეში ამოვყავი თავი…-ჩაილაპარაკა მან. რობოტისეული ხმის პატრონმა, რა თქმა უნდა, გაიგო მისი ნათქვამი და თამეხის მობილურიც ახმიანდა.
-პრობლემა თქვენგან მოდის, ათ მილიონს მიასვენებენ!..-ნიშნისმოგებით შეახსენა უცნობმა. ”ალბათ წითელი ბრიგადების ტერორისტულ ორგანიზაციასთან არიან კავშირში...”, მექანიკურად გაიფიქრა თამეხ დუჩმანელმა, პირდაპირ მიტინგზე მიიტანეს ჩემი ლიმონები…
მოულოდნელად კუბოს გარშემო ქარბობოლა დატრიალდა. ბიჭებს კუბო ხელიდან გამოსტაცა, შორიახლო მდებარე შადრევანისკენ გაათრია. ამ დროს შიგ ვიღაც ნიღბიანი ჩახტა. ბალიშის ქვემოდან რაღაცის გამოღება მოინდომა, მაგრამ ქარბობოლამ ისევ მოიქნია კუდი. კუბო თავის მგზავრთან ერთად, თითქოსდა ბუმბულივით აჰყვა და ორიოდ წუთში თვალთახედვიდან გაქრა.
-დაიჭირეთ, დაიჭირეთ! დაუმარხავი არ დაგვრჩეს ეს მთავრობა!-დასჭყივლა ორატორმა და ქარის მორიგმა ტალღამ მიკროფონი ხელიდან გამოსტაცა, ატრიალა, აბრზიალა და ბეტონზე გაფენილ საძილელე ტომრებში მოფუთფუთე ღამენათევ მომიტინგეებთან მიაგდო. მოხრიალე რეპროდუქტორიდან ერთმანეთთან შეკამათებული მამაკაცების საუბრის ფრაგმენტებმა გამოაღწია:
-რას გადაეკიდე ამ შუამდინარეთს?!
-თობალები და მოსხები, გავიწყდება, ეგენი ხომ ჩვენი წინაპრებია…
-წინაპრები იქაც გვყავდა და იმის იქითაც… მგარმ პირვანდელი, თუნდაც წინარე ქართველების ადგილსამყოფელი, აი, ეს მიწაა, სადაც ამჟამად ვცხოვრობთ, ჩვენდა სამწუხაროდ, აბორიგენობის ამ თეორიას სათანადო განმარტება არ ეძლევა,ერთადერთი ბორის კუფტინმა გამოიჩინა თავი და თრიალეთის კულტურის მოძიებისა და შესწავლის წყალობით უტყუარი საბუთები დაგვიტოვა იმისა, რომ ქართველური ტომები ოდითგანვე ამ მიწაზე ცხოვრობდნენ და არავითარი მიგრაცია არ განუცდიათ. იქნებ რაღაც ნაწილი, მართლაც შემოგვიერთდა შუამდინარეთიდან აოტებული მასისა, მაგრამ აქ ამ მიწაზე დახვდა მაღალგანვითარებული კულტურის ხალხები, ვინაც შეივრდომა და უპატრონა… დიახ, ქართული ცივილიზაცია სრულიად განსხვავებული, სრულიად ორიგინალური მოვლენაა დედამიწის ზურგზე. ვისაც როგორ უნდა ისე იღებს ფესვის ფესვს ჩვენს ტოპონომიკიდან… ჩვენი პრეისტორიის მასალები თავიდან და მართებულად არის წასაკითხი…
-ამბობენ, რომ თეორიულად ძველი ბგერების აღდგენა და მოსმენაა შესაძლებელი, თუ ეს შევძელით, ბევრ რამეს აეხდება ფარდა…
-მაშინ ყველა ნახავს, რომ ეს მთები, კლდეები, ხევები თუ ველ-მინდორი პრეისტორიული სიმღერებითა და საბრძოლო ყიჟინითაა სავსე!-მტკიცედ მიუგო მან.
მიკროფონიდან ქარის მორიგი ქროლვის ხმამ ძალუმად შემოაღწია… ქარბუქის მიერ სვეტთან მიმწყვდეული მომიტინგეები მღეროდნენ…
-რა ფარსია, ვითომ შემთხვევითი ჩართვა, პუბლიკის წინაშე ინტელექტუალობანა, რომ გაითამაშონ… ყველაფრის ასე თეატრალიზება, როგორ ეხეხრხება ამ ხალხს…-უნებლიეთ გაგულისდა თამეხ დუჩმანელი და ტელევიზორი გამორთო.
დაღლილობა იგრძნო, უნებლიეთ კლარა გაახსენდა, ვინაც ასეთ დროს თავისებური შემპარავი მასაჟით ”ანებივრებდა”, ამ ქალს რაღა დაემართაო, გაიფიქრა განაწყენებულმა და ახმაურებულ მობილურს სწრაფად წაავლო ხელი.
რობოტისეულ ხმას შფოთვა ემჩნეოდა…
-კუბო ათიი მილიონით გაფრინდა, პრობლემებმა იმატეს… გაამზდე ოცი მილიონი და თუ პირობა კიდევ დაირღვევა, თქვენს სახურავზე ჩვინგის თავი გაგორდება!
-ფუ, შენი!-კბილებში გამოსცრა თამეხმა,-რა მასკარადია, მე ამათი…-მაგრამ გაახსენდა, რომ ჩვინგის გამოსასყიდად მზად იყო ბევრად მეტი გადაეხადა. ყველაზე უფრო კი, იმის დარდი ჰქონდა, რომ გამტაცებელთა გაფრთხილებას ვერ ახერხებდა.
-გათიშეთ!.. გათიშეთ ეგ სექსუალური მანიაკი, თორემ დააკვდება ზედ და იმ კახპასაც თან წაიყოლებს!..-შეჰყვირა უნებლიეთ, ფიქრში კი არა, ფიზიოლოგირადაც წუხდა, რომ მოსალოდნელი იყო იმ ჩვინგის სახით, იმ უნიკალური ექსპერიმენტის პირმშო ხელიდან გამოსცლოდა, მასთან ერთად კი, კიდევ უფრო დიდი სიმდიდრისა და ძალაუფლების შეძენის პერსპექტივა…
მხრებში ჩვეული ტკივილი იგრძნო… ”ნეტა, რა დაემართა ამ ქალს?!”, გაიფიქრა განაწყენებულმა და თავად გადაწყვიტა მიგრენის მომიზეზებით ოთახში შეკეტილი კლარას მონახულება…
-ნუ იღელვებთ… უკვე განვაცალკევეთ და დამამშვიდებლებს ვუშხაპუნებთ, მაგრამ ჩვენი დამამშვიდებლები, პაციენტს საბოლოოდ გამოათაყვანებს, ამიტომ ორ საათში ანგარიშის ნომერს მიიღებთ და ოცი მილიონი სასწრაფოდ დასვით… გაფრთხილებთ, თქვენი მეგობრები მთავრობიდან ყველაფერს ისმენენ, თქვენს კვნესასაც კი, ამიტომ ანგარიშის ნომერს გარკვეული შიფრით შეგატყობინებთ, იმედია გაერკვევით! -ხმა მიწყდა.
თამეხს მშობლიური ორნახადი ჭაჭის არაყის დალევა მოუნდა, მოსამსახურე ქალს უხმო, მერე სამი ჭიქა ზედიზედ გადაკრა, გააფრთხილა არვინ შემაწუხოსო და გახალისებულმა კლარაზე გაიფიქრა: ”ალბათ საგანგებოდ შეიკეტა, რომ მივაკითხო…”
”ატარა, აფუჩუ ენე…”
ბანდო ნაზად ჩურჩულებდა: ”ატარა, აფუჩუ ენე…”, და ქალის ფუმფულა მკერდს ლოკავდა. როგორც იქნა საშუალება მიეცა, ინტერნეტში თავის მიერ განხორციელებული ექსპერიმენტი ”პოეტური მასაჟი” რეალურად განეხორციელებინა. სიამისგან დაბანგული კლარა ნაზად კვნესოდა. ბედნიერად გრძნობდა თავს, რომ იგი ”მოფრენილის” თქმით რჩეული იყო, დედამიწისელ ქალთა შორის, ვისთანაც მან სიყვარული ინება. შიგადაშიგ, ბანდოსეული ინტიმური ლექსის ტაეპი წამოაბოდებდა…
ბანდო იმდენად იყო ექსტაზსს მიცემული, რომ ტელეფონი გათიშა, ისიც აღარ ადარდებდა ოპერაცია ”მოფრენილები”, როგორ მიმდინარეობდა. თითქოს აღარც ინტერნეტპაციენტების დარდი ჰქონდა, მთელი ყურადღება და შესაძლებობა ერთადერთ ქალზე კლარაზე ჰქონდა გადატანილი… იგი ერთი იმათგანი იყო, ვინაც ინტერნეტის მეშვეობით მასთან ”პოეტური მასაჟის კურსს გადიოდა.
ბანდო ფრიად ნიჭიერი არსება გახლდათ, და ის რაღაცით მართლაც ჰგავდა არამიწიერ არსებას. მიწიერი ბიოგრაფიის მიხედვით, მარტოხელა დედისგან დაბადებისთანავე მიტოვებული პიროვნება იყო, უპატრონო ბავთა თავშესაფარში იზრდებოდა, მაგრამ თანდათანობით გაირკვა, რომ იგი ჯუჯას სახით მოვლენოდა ამ ქვეყანას. დაცინვასა და აბუჩად აგდებას თავი აარიდა და ერთ-ერთ მონასტერს მიაშურა, მაგრამ არც იქ დაინდეს. რამდენიმე წლით ყველას და ყველაფერს განერიდა და ცივილიზირებული სამყაროს გვერდით, ტყეში ველურივით ცხოვრობდა, იგრძნო გონება და ალღო სხვაგვარად უჭრიდა და მერე ისევ ხალხისკენ გაუწია გულმა… თავშესაფარი, ქუჩაში ჰპოვა, იქ მალე დაიჭირა თავისი ადგილი, და ”კრიმინალური სამყაროსთვის” ფრიად საჭირო პიროვნება შეიქმნა. ამ ”ციცქნას” მიმართ, უშნოდ ”მოდღლეზილი ბიჭები” აშკარა პატივისცემას გამოხატავდნენ, თუმც ნამალევად დასცინოდნენ კიდეც.
ერთხელაც, ბანდოს სიყვარული ეწვია, ისეთი ქალი შეუყვარდა ქალაქის ჯანმრთელ მამაკაცთა ნახევარზე მეტს საფიქრაში, რომ ჩავარდნოდა. ჰოდა, იმ მამაკაცებივით ხშირად ოცნებაში ეალერსებოდა იმ ქალს… მოკლედ სიყვარულისა თუ ზრახვების მხრივ იმათ მარაქაში უმტკივნეულოდ გაერია, მაგრამ როგორც გამორჩეულ არსებას მოუნდა თავის ჟინზე ამაღლებულიყო… ემოციური წიაღსვლებით დამუხტული ლექსების წერა დაიწყო, არც უფიქრია ამის გახმაურება, ინკოგნიტოდ დარჩენა სურდა. კომპიუეტერსა და ინტერნეტს ”გაუშინაურდა”. ინგლისური ენის შესწავლისას სხვებთან შედარებით სხვაგვარი ”პოეტური ალღო” გამოამჟღანა და მალე ინგლისურენოვანი საიტების ხშირი სტუმარი გახდა. ჩაუღრმავდა იქ წარმოდგენილ პიროვნებების შემოქმედებას, მათი ლექსებიდან თუ პოტური ჩანახატებიდან მომდინარე ემოციურ ნაკადს და როცა ერთ ცნობილ საიტზე, რამდენიმე სხვადასხვა ეროვნების წარმომადგენლისგან საქებარი კომენტარი მიიღო, აზრად მოუვიდა თავისი შემოქმედება სამკურნალო საშუალებად, ანუ ”ღრმა, პოეტურ მასაჟად” ექცია. მისი ინტიმური ლექსებს განსაკუთრებით ემოციური განმუხტვის მოსურნე ქალები ეტრფოდნენ.
ბანდომ თავდაპირველად ამ ქალბატონებისთვის შეიმუშავა ”პოეტური თერაპიის” ეიფორიული მეთოდი და პაციენტები სიყვარულის შეგრძნებისა და ჟინის გამოხატვის მოთხოვნილებისდა მიხედვით ჯგუფებად და ქვეჯგუფებად დაჰყო.
მან კარგად იცოდა, რომ ადამიანები შინაურებისაგან მრავალ აკვიატებულ განცდასა და ზრახვას მალავდნენ… სიყვარულის მიღებისა თუ გაცემის სურვილი მათ შეგრძნებებში თავისებურად აისახებოდა: სასიყვარულო ურთიერთობებში მრავალს ჰქონდა მიღებული სხვადასხვა სახის ემოციური ტრამვა, ზოგი თავად ახერხებდა საკუთარი ”ემოციური ტკივილის” რეაბილიტაციას… ზოგი ძალიან ახლობელთან პირად საუბრებში იოხებდა გულს, მაგრამ ბევრი მათგანი, ვისაც ოდნავ მაინც გააჩნდა შეთხზვის უნარი, სხვადასხვაგვარი, ლექსებში შემალული განცდებითა თუ ჟინით გამოხატავდნენ თავის გულის ნადებს… იყვნენ სხვებიც, რომელთაც სიახლის, პიკანტურობის, ეგზოტიკურობისა თუ სხვა მსგავსი შეგრძნებების მიღება ან სასიყვარულო გამოცდილების შეფარვით გაზიარება იტაცებდა, მაგრამ ისინი ვერც ამგვარი სწრაფვით აღწევდნენ განმუხტვას და ბევრს მანიაკალური მიდრეკილებები უვითარდებოდათ…
უმრავლესობისთვის ცნება ”ეიფორია” გაზვიადებული, რეალობას სრულიად მოწყვეტილი მდგომარეობად ითვლებოდა. მაგრამ ბანდომ კარგად უწყოდა, უმრავლესობისთვის ”სიამოვნებასთან და ბედნიერებასთან” დაკავშირებული ეს სიტყვა სამკურნალო ეფექტის შემადგენელი ნაწილი გახლდათ… და არა მხოლოდ ”სტანდარტული ტერმინი იმ ემოციისა, რომელიც უკავშირდება ინტენსიურ,გაურკვეველ ბედნიერებას, რომელიც ერთგვარად შეზავებულია კარგად ყოფნისაურაცხელ გრძნობასთან”. ასე, რომ ეს ”უჩინარი” მკურნალი-მასაჟისტი და აუღიარებელი ”მეცნიერი” ინტერნეტში განთავსებული ინტიმურ-გამანჯასაღებელი ლექსების, დამხმარე ფოტოექსპონირების, მესიჯებისა თუ კომენტარების მეშვეობით პაციენტში გამოწვეული ეიფორიის წყალობით ხშირად აღწევდა ”ადრესატის” სხეულისა და განწყობის თავისებურ ”მასაჟირებას”. ახერხებდა ამა თუ იმ პაციენტს ზედმეტად დამუხტული თუ ზედმეტად გამომშრალი არეებიის ურთიერთანშერწყმა ეგრძნო. მალული თუ აშკარა დეპრესიისგან განთავისუფლებულიყო… მალე, ბანდო მიხვდა, რომ მამრობითი სქესის წარმომადგენლებიც ითხოვდნენ შველას და ახლა იგი საიტებზე ქალისა და კაცის ”Geli Mogeli-სა” და “Nant Natri”-ის სახელებით მოღვაწეობდა. აქედან Geli კაცი გახლდათ, Natri კი ქალი. პაციენტთა წარმოსახვაში ორივეს მომხიბლელი გარეგნობა ჰქონდა. და ზოგი თავისეულ წარმოსახვას მართალია ცალმხრივად იყენება, მაგრამ ”ქველმოქმედი” ბანდო, რომელსაც სურდა, რომ იგი ისეთივე შეეყვარებინათ, როგორიც თავად სინამდვილეში იყო, ცდილობდა, მსგავსი გამოწვეევები სულიერ განფენილობაში გადაეყვანა, ანუ ”პლატონური სიყვარულის” შრეებად გარდაექმნა.
დამხმარე ბლოგებზე, რომლებზეც ქალისა და კაცის სხეულების ამა თუ იმ არეალის მასაჟირების პროცედურები გახლდათ ასახული, მხოლოდ მისი ნატიფი ხელების მტევნები მოჩანდა… ქლი პაციენტი მათში მამაკაცის სასურველ აურას აღიქვამდა, კაცი პაციენტი კი -ქლისას. ჰოდა, მის მესიჯებს მოუთმელად ელოდნენ მსოფლიოს სხვადასხვა კუთხეში სოფლად, დაბაში, ქალაქში, სახლში, ვილაში, ჯიხურსა თუ ვაგონში მობინადრე სხვადასხვა პროფესიებისა, მიდრეკილებების და ასაკის ადამიანები… ბანდოს თანდათან ეძალებოდა პასუხისმგებლობის გრძნობა და ზოგჯერ ღამეებს ათენებდა, რათა მორიგი ეროტული გამოწვევა, სასიყვარულო ჩივილი თუ თავდასხმა უყურადღებოდ არ დაეტოვებინა…
მაგრამ, ახლა ბანდო ისე გაიტაცა თავისი რეალური პაციენტის სასიყვარულო მიზიდულობამ, რომ თავისი საყვარელი პაციენტები მიავიწყდა, კლარას სახით იგი ყველას მათგანს ესიყვარულებოდა…
თავისებურად აღგზნებული თამეხი, მიღებული სტრესის გამო, პიკანტური შეგრძნებისკენ, რომ ისწრაფვოდა კლარას ოთახთან მალვით მივიდა, კარი სახელური მოსინჯა, მერე ჯიბიდან გასაღები ამოიღო და ორიოდ წამში ოთახში შეიპარა.
კლარას ძუძუებში ჩაგორებულ ბანდოს არაფერი გაუგია, მაგრამ როცა მის დანახვაზე დუჩმანელი ჩაიკეცა და გონება დაკარგა ფრთხილად წამოდგა. თითქოს რეალობას დაუბრუნდა. ზურგით კარს მიყრდნობილი თამეხის დანახვაზე სრულ საბრძოლო მდგომარეობას დაუბრუნდა და ლამის საძმოსთვის თავდადებულ ”ნინძად” იქცა.იცოდა, თამეხის დაკარგვა მისი საძმოსთვის ოპერაციის სრული ჩავარდნა იქნებოდა, ამიტომ უმალ შოკში ჩავარდნილის მოსულიერებას შეუდგა… თან გამორთული მობილური ჩართო და გიზის მიერ ზედიზედ გამოგზავნილი მესიჯები მსწრაფლ გადაათვალიერა. შეეპასუხა, ცოცხალი ვარ და შენს მითითებას ველოდებიო…
”პოეტური მასაჟებით” მოხიბლულ კლარას ღრმა ძილით ეძინა. გონს მოსული დუჩმანელი გამოლენჩელებულივით იცქირებოდა. მოფრენილის სტილში მოხატული ჯუჯას ხილვით მიღებულმა შოკმა, ორნახად ჭაჭასთან ერთად, იმგვარი ეიფორული განწყობის ტყვედ აქცია, რომ ბედს მინდობილი ფიქრობდა, ალბათ, ღრმა ძილში ვარ და სიზმარს ვხედავო…
ბანდომ არ დააყოვნა:
-აფუჩე, დუჩმანა…-თავისებურად მიესალმა იგი,-მოგესალმებით მოგელნატრის გალაქტიკის დესპანი…
თამეხმა თავი დაუქნია, იმის ნიშნად, რომ თითქოს, რაღაც სმენოდა ამ გალაქტიკის შესახებ…
-მე აქ გეახელით ბიოეთიკის საკითხების განსახილველად…-სპონტანურად წამოიწყო დუჩმანელის შესაქცევად ფიქრად მოსული თემა, რომელიც კლარასგან უნებლიეთ აღსარებისეულ ბუტბუტიდან აკრეფილ ინფორმაციას ეხამებოდა…-მოგელნატრის გალაქტიკიდან მოსულთ, თქვენთვის წინარე, ჩვენთვის კი მარადიულ ეპოქაში, აქ დედამიწაზე, რამდენიმე კოლონია გვქონდა, ერთი მათგანი საქართველოში ვითარდებოდა, მაგრამ მივიღეთ ინფორმაცია, რომ თქვენს ლაბორატორიებსა და საწარმოებში ბიოეტიკის ნორმები სასტიკად ირღვევა…-თამეხი ცოტათი შეფხიზლდა, წამით აბურდულ გონში, რაღაც ფიქრისმაგვარმა გაკრა, რომ მთავრობამ თავისი ხასიათცვალებადი ბუნების გამო ”გადააგდო” და საგადასახადო ინსპექცია მიუგზავნა.
-ჩვენ მყარად ვიცავთ მედიკო-ბიოლოგიურ მოთხოვნებს…-ჩაიბუტბუტა.
-მაგრამ ქართული გენის ასე უმოწყალოდ გადინება უნდა შეწყდეს, ჩვენ თქვენს წინაპრებთან დადებული გვქონდა ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც ჩვენ უნდა გაგვეტანა გენეტიკური ნედლეული… გასაოცარი, ქართველები ხომ ყოველთვის დაუზარებლად უწევთ ექსპორტირებას საკუთარ გენოფონდს, მარტო მამლუქთა ისტორია რად ღირს, ქართული ჯიში, უცხოეთში მთელ თავის შესაძლებლობას ავლენს. აი, თუნდაც დაუდ ხანის, ერაყის აღმაშენებლის ისტორია გავიხსენოთ, წარმოშობით ქართველს, ასევე ქართული ჯიშის სამიათასი მამლუქი გამუდმებით, რომ ერტყა გარს…-ბანდომ აშკარად გაუტია, გიზისგან მორიგ მესიჯის მიღებამდე დუჩმანელის დამოძღვრა სხვადასხვა ლიტერატურიდან აკრეფილი ინფორმაციული ნაკადით გადაწყვიტა.-მოგელნატრის გალაქტიკის მამები მკაცრად დაინტერესდნენ განახლებად კოლონიაში მორალურ-ეთიკური და სამართლებრივი პრობლემებით.
აქ, დედამიწაზე, მათი კარნახით მიღებულ საერთაშორისო სამართლებრივი ნორმებით დაუშვებელია
კვერცხუჯრედის იმპლატაცია ანუ ჩანასახის ჩანერგვა შერჩეული დონორის საშვილოსნოს ლორწოვან
გარსში. ოღონდ, წესიერ ქვეყანაში კვერცხუჯრედების დონორს ოპერაციაზე ეკითხებიან, თანახმაა
თუ არა იგი მათ გამოყენებაზე სხვა ქალის დაორსულებისათვის… თქვენს ლაბორატორიაში კი,
საკვერცხეებს მთლიანად ჭრიან, და მშვენიერ ქართველ ქალებს, ღვთისგან ბოძებული დედობის
უნარს ართმევენ… წესიერ ქვეყანაში ადამიანის სხეული არ უნდა იქნას გამოყენებული ფინანსური
მოგების მისაღებად, ხოლო ემბრიონთა ხელოვნური შექმნა დაშვებული უნდა იქნას მხოლოდ მხოლოდ
პროფილაქტიკური, თერაპევტული და დიაგნოსტიკური მიზნებისათვის…
-წესიერ ქვეყანაში…-დამცინავად ჩაილაპარაკა დუჩმანელმა, თითქოს ჩვეულებას
არ უღალატაო.
-დიახ, დიახ, მეტნაკლებად კანონმორჩილ ქვეყანაში განყოფიერებიდან მეთოთხმეტე
დღეს ემბრიონი უნდა განიხილებოდეს, როგორც ინდივიდუუმი, იგი არ შეიძლება გამოყენებული
იქნას კვლევითი მიზნებისათვის. გერმანიასა და ავსტრიაში კი ინდივუდუუმად თვლიან განაყოფიერებულ
კვერცხუჯრედს. ექსპერტების აზრით, ემბრიონი ეკუთვნის მშობლებს, თუ იგი არ არის მოხსენიებული
ანდერძში, მხოლოდ მაშინ გადადის იმ დაწესებულების საკუთრებაში, სადაც იგი იყო მიღებული…-ბანდოს
ხმაში ორაზროვნულმა კილომ გაჟონა, -რადგან მას ჰქონდა ეჭვი, რომ მისი წარომავლობა რომელიღაც
მეცნიერულ ექსპერიმენტთან იყო დაკავშირებული… ტიროიდი, ჰორმონი, რომელიც სხეულის ზრდასა
განვითარებას არეგულირებს გამუდმებით მისი შესწავლის არეალში იყო მოქცეული და საკუთარ
ჰიპოფიზზე, რომელიც ტიროიდს მართავდა გულუბრყვილოდ გახლდათ დაეჭვებული… ამგვარი ”მონოლოგით”
შეგულიანებულმა საკუთარ თავს ქათინაურივით შესჩურჩულა,-მშვენივრად მომზადებულხარ, ჩანს
სერიოზულად გადაგიწყვეტია ემბრიონთა უფლებების დაცვა…-თითქოს ქილიკის გუნებაზეც მოვიდა,-ოღონდ
ესაა, იმ ქვეყანაში, რომელიც თავად ჩამოჰგავს ემბრიონს, კვერცხუჯრედისა თუ სპერმატოზოიდის
დაცვა სასაცილოა…-და ამგვარი ლექცია-ბრალდებისგან გამოშტერებულ დუჩმანელს შეუტია,-დიახ,
ჩვენ მკაცრად დავიცავთ ჩანასახის უფლებებს, რადგან მეცნიერულად დამტკიცებულია, რომ
ემბრიონს არ გააჩნია იმუნიტეტი!.. მაგრამ ზიგოტა, ჩანასახი, ნაყოფი, ახალშობილი, ბავშვი,
მოზარდი, ყველა ეს ერთი ადამიანია! ტრასპატოლოგიური კრიმინალი უნდა აღიკვეთოს! ხოლო
დამნაშავენი პასუხისგებაში უნდა მიეცნენ!-ბანდომ კლარას შიშველი დუნდულები მადლიერების
გრძნობით შეათვალიერა და წამით, როგორ მკურნალსა და ”პოეტური მასაჟის” ფუძემდებელს
შერცხვა.
დუჩმანელი კი, რომელსაც სხვადასხვა ქვეყანაში, თავისი კრიმინალური ბიზნესის
გამო, რამდენჯერმე დაემუქრა ამგვარი საფრთხე,
მექანიკურად ალაპარაკდა:
-მაგრამ უამრავი ადამიანი გამოსავალს ამგვარ სვლაში თავად ეძებს და
მზადაა სულის ტრანსპლატაციაზეც კი დათახმნდეს… ზოგ კლიენტს იმდენი ფული აქვს ნაშოვნი,
სურს დანარჩენი ცხოვრება მისმა სხეულმა უფრო შემოქმედებითად, უფრო სათნო სწრაფვაში
გაატაროს და რჩეული ქველმოქმედის სახელი მოიპოვოს… მაგალითად მისტერ ჩვინგი ხშირად
მესაუბრება ამაზე…
მისტერ ჩვინგის სახელის გაგონებაზე ბანდომ გამოღებულ უჯრაში ჩადებულ
მობილურისკენ გაიხედა: ”გიზის რაღა დაემართა, რომ აღარ მპასუხობს…”
-აი, სანამდე მისულხართ… მალე სიღატაკის ზღვარს მისული ადამიანების
სასიცოცხლო ორგანოები გენეტიკური ბანკის საცავებში გადაინაცვლებს და ქართველი ერის
გენეტიკური ფორმულა განადგურდება… მით უფრო პრიოტეტული ხდება ჩანასახის უფლებების დაცვა,
რადგან ზუსტად სული უწევს მეგზურობას მის ამქვეყნად მოვლინებას, და თქვენ თქვენი საეჭვო
ექსპერიმენტებით მის უფლებებსაც არღვევთ…-და წამით შეფიქრიანებულმა კვლავ ხალისიანად
გააგრძელა,-მოდით, ამ პროცესს საწყისშივე მივადევნოთ თვალი; კვერცხუჯრედი წარმოიშობა,
იზრდება და მწიფდება საკვერცხეში, სპერმაზოტოიდი კი სათესლე ჯირკვლებში. საკვერცხიდან
გადმოვარდნილი მომწიფებილი კვერცხუჯრედი კვერცხსავალს აღწევს, შემდგომ ამისა კვერცხსავლის
კუნთოვანი გარსისა და მოციმციმე ეპითელიუმის საშუალებით კვერცხუჯრედი საშვილოსნოს ღრუსკენ
მიიწევს… სპერმატოზოიდი კი, ჩვეულებრივ მას კვერცხსავალში ხვდება, განაყოფიერებას ახდენს
ერთი სპერმატოზოიდი, ის კი…-ჯუჯა ბანდო უნებლიეთ შეყოვნდა,-ეს გზა მას წარმოსახვაში
მრავალჯერ ჰქონდა გავლილი, ქვეცნობიერად გრძნობდა, რომ ამ გზის გავლის დროს მის პიროვნების
მატარებელ სპერმაზოტოიზდზე რაღაც შოკისებური ზეგავლენა მოხდა,-მაგრამ ახლა ნაცნობ კვალს
შეგნებულად არ გაჰყვა და მშვიდად გააგრძელა,- სპერმაზოტოიდების რაოდენობა იმ მომენტში
ფანტასტიკურად დიდია… მეცნიერები ამტკიცებენ, რომ ორგანიზმის განვითარება იწყება იმ
მომენტიდან, როდესაც მამაკაცის სასქესო უჯრედი ანუ სპერმატოზოიდი და ქალის სასქესო
უჯრედი ანუ კვარცხუჯრედი ერთიმეორეს შეუერთდება, ეს ის შეერთება გახლავთ, რომელ პროცესსაც
განაყოფიერებას უწოდებენ… მაგრამ მე ვფიქრობ…- იგი კვლავ გაიტაცა თავისი სატკივარის
პროვოცირებამ.
დუჩმანელმა, თითქოს დრო იხელთა:
-ჩვენეული გენეტიკური ბანკი, მხოლოდ კეთილშობილურ მიზნებს ანუ შვილთა
მოშენების ინსტიტუტს ემასახურება… ჩვენს ლაბორატორიაში უსიყვარულოდ ჩასახვა არ ხდება,
როცა ბუნებრივ შემთხვევაში შესაძლოა ორ მოძულე სუბიექტის სექსუალური შერწყმის საფუძველზე
გაჩნდეს პიროვნება. ჩვენთან კი, ბუნებრივ სასიცოცხლო პირობებთან დაპროგრამირებულ გარემოში
ხდება საგანგებოდ შერჩეულ სპერმატოზიდისა და კვერცხუჯრედის სასიყვარულო პროვოცირება
და სუროგატ დედის ანუ ინკუბატორის საშვილოსნოში განთავსება და…
აქ, კი ვეღარ მოითმინა ბანდომ და იფეთქა…
-და ჩანასახშივე შეგყავთ უცხო უჯრედები, რათა სურნელოვანი კოსმეტიკური
საშვალებების დასამზადებლად შესაფერისი ემბრიონი მიიღოთ…-და სრულიად ალალად შესძახა:-მე
თქვენ ბიოეთიკის ტრიბუნალს გადაგცემთ!
ვამეხი გვარიანად შეკრთა:
-არა, ამას ნუ იზამთ, მითხარით რამდენი გნებავთ და…-დუჩმანელს სიზმარში
უკვე, ნაღდად არ ეგონა თავი და სჯეროდა, რომ საერთაშორისო, საგადასახადო ინსპექციასთან
ჰქონდა საქმე.
ბანდომ მის კიდევ უფრო დასაშინებლად გამოღებულ უჯრიდან ”მობილური” ამოიღო
და დაძაბული ხმით წარმოსთქვა:
-აშკარაა, ობიექტზე სასტიკად ირღვევა ბიოეთიკის ნორმები…
და უცებ, გიზისგან მესიჯი მოვიდა. სადაც მოცემული იყო საბანკო ანგარიში,
რომელზეც თამეხ დუჩმანელს ოც წუთში უნდა დაესვა ოცი მილიონი ევრო, ხოლო თავად ბანდო
იქაურობას ოც წუთში უნდა გაცლოდა. მან კი თავისი გამამტყუნებელი ვერდიქტის დასრულება
ნაჩქარევად განიზრახა და მექანიკურად გაგრძელა:
-სტრასბურგი ნოლოთხი, თორმეტი, ორიათასერთი კონვენციის დამატებითი ოქმი ადამიანის ორგანოებისა და ქსოვილების გადანერგვის შესახებ გვაუწყებს, რომ ცოცხალი დონორისაგან ორგანოს ან ქსოვილის აღება დასაშვებია მხოლოდ
რეციპიენტის სამკურნალოდ, როდესაც შესაბამისი ორგანოს ან ქსოვილის მიღება არ
არის შესაძლებელი გარდაცვლილი ადამიანისაგან ან არ არსებობს შესაბამისი
ეფექტის მქონე მკურნალობის ალტერნატიული მეთოდი!
ხომ ჩასწვდით, ხომ გაითავისეთ?..-მერე ისე შეხედა, თითქოს თავში ჩაუკაკუნაო, უბრძანა თავისი ”სპეცმობილური” მოემარჯვებინა და ფულის
გადარიცხვა შესაბამის ანგარიშზე აიძულა. ამასობაში მარჯვედ შეიმოსა, მძინარე კლარას
მოსიყვარულე მზერით გამოემშვიდობა და ნადირთა კვალის ასახვევად ტყე-ღრეში შეძენილი
ალღოსა და უნარის წყალობით თამეხ დუჩმანელის ”სამფლობელო” უჩუმრად დატოვა.
-კუბო, კუბო დააკავეთ!..-დარეტიანებულივით ლულუღებდა თამეხ დუჩმანელი.
გაგრძელება>ბუმბულის სახლი /რომანი/ ჯანრი გოგეშვილი | AT HOME ...
****
****
****
****
****
- ბუმბულის სახლი /რომანი/ ჯანრი გოგეშვილი | AT HOME ...
- ბუმბულის სახლი /რომანი/ ჯანრი გოგეშვილი | AT HOME ...
- ბუმბულის სახლი /რომანი/ ჯანრი გოგეშვილი | AT HOME ...
- ბუმბულის სახლი /რომანი/ ჯანრი გოგეშვილი | AT HOME ...
- ბუმბულის სახლი /რომანი/ ჯანრი გოგეშვილი | AT HOME ...
- ბუმბულის სახლი /რომანი/ ჯანრი გოგეშვილი | AT HOM...
****
ლიტერატურულ-შემეცნებითი სივრცე
0 коммент.:
Отправить комментарий